wkrótce też powołał Radę Parafialną, składającą się z Polaków. Wielokrotnie remontował kościół parafialny, najpierw zdewastowany wskutek działań wojennych, później z powodu kilkakrotnego wystąpienia licznych szkód górniczych. Z jego inicjatywy powstała także kaplica w Powiatowym Szpitalu Zakaźnym w Miechowicach.
W 1950 roku wikariusz generalny w Opolu zlecił mu opracowanie historii Kościoła katolickiego na Śląsku Opolskim, powierzając przy tym nadzór nad archiwami diecezjalnymi i parafialnymi. W ramach pracy nad tym dziełem współpracował z Instytutem Geografii Historycznej Kościoła Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz przeprowadzał liczne kwerendy archiwalne i biblioteczne w Warszawie, Krakowie, Kielcach a także w klasztorze w Tyńcu.
Skutecznie opierał się licznym szykanom ze strony PRL-owskich władz, dwukrotnie odnowił gruntownie kościół parafialny oraz urządził Drogę Krzyżową. Organizator koncertów muzyki religijnej oraz pielgrzymek do Częstochowy, Piekar Śląskich, Kalwarii Zebrzydowskiej i na Górę św. Anny.
Pełnił szereg funkcji i urzędów kościelnych, był m.in. cenzorem ksiąg kościelnych diecezji opolskiej, wicedziekanem dekanatu miechowickiego, radcą duchownym, sędzią prosynodalnym. Od marca 1968 roku dziekan dekanatu Bytom-Zachód. W listopadzie 1972 mianowany prałatem.