Elementem sprawiającym, że barwa dźwięku instrumentu przypomina dźwięk instrumentów dętych blaszanych jest niesymetryczny podstawek, którego wygląd Zdzisław Szulc porównał do buta na wysokim obcasie. Struna spoczywa na jednej jego stronie, dociskając go do płyty rezonansowej. Druga strona opiera się o płytę swobodnie, i przejmuje drgania pobudzonej smyczkiem struny, rytmicznie uderzając w płytę.
Innymi, rzadko spotykanymi elementami instrumentu są guidon – mechanizm do regulowania siły docisku podstawka, oraz otwór rezonansowy spełniający rolę dekoracyjną, a nie akustyczną, ponieważ fale akustyczne promieniują z tubmaryny przez płytę rezonansową oraz przez otwarty spód korpusu przypominający czarę dźwiękową niektórych instrumentów dętych.
Na tubmarynie gra się techniką paznokciową, nie skracając ich przez dociskanie do podstrunnicy, a lekko dotykając paznokciem. Wprawny instrumentalista jest w stanie wydobyć ze struny 16 składowych szeregu harmonicznego, a wykorzystując objąć skalę dwóch oktaw.