Afera szpiegowska poruczników Piontka i Urbaniaka – afera szpiegowska w Wojsku Polskim II RP w latach 1925-1927.
Historia W sobotę i w niedzielę, 2 i 3 kwietnia 1927 roku przed Wojskowym Sądem Okręgowym Nr VIII w Grudziądzu przeprowadzona została rozprawa przeciwko dwóm oficerom młodszym pełniącym służbę w 1 Batalionie Strzelców w Chojnicach. Rozprawa miała charakter tajny. Została przeprowadzona w trybie doraźnym, na sesji wyjazdowej sądu w Toruniu. „Obrony oskarżonych podjęli się sędziowie wojskowi z urzędu, albowiem ze względu na charakter zbrodni żaden z toruńskich adwokatów nie chciał się podjąć obrony”.
Porucznik Paweł Piontek, lat 26 i jego rówieśnik, porucznik Kazimierz Urbaniak, jak donosiła prasa, zostali oskarżeni o „zdradę tajemnicy wojskowej na rzecz państwa ościennego”. Faktycznie obaj oficerowie zostali oskarżeni o działalności szpiegowską w latach 1925-1926 na rzecz niemieckiego wywiadu – Abwehry. Rozprawa miała na ogół przebieg spokojny. Obaj oskarżeni przyznali się do winyStracenie zdrajców. Wyrok, skazujący na karę śmierci Urbaniaka i Piątka został wykonany, „Słowo Pomorskie” Nr 79 z 6 kwietnia 1927 roku, s. 8. W tym i innych artykułach prasowych nazwisko porucznika Pawła Piontka zostało podane w brzmieniu „Piątek”. W ewidencji wojskowej od 1923 roku wymieniony oficer figurował, jako „Piontek”..