Odrodzona Polska – polski film paradokumentalny z 1924.
Film powstał w poznańskiej wytwórni Stanisława Martynowskiego - Filmotwórnia. Do 2000 sądzono, że nie zachowały się żadne kopie tego dzieła, ani w Europie, ani w USA. W 2000 historycy kina - Małgorzata i Marek Hendrykowscy odnaleźli w Paryżu kopię dzieła.
Geneza i historia powstania Film był elementem monumentalnego zamysłu Martynowskiego (współwłaściciela kina Szeherezada w Poznaniu) i jego wspólnika Edmunda Nowickiego. Cykl miał początkowo nosić tytuł Podróż po Odrodzonej Polsce. Miało to być osiem długich (po sześć aktów) obrazów dotyczących: Wielkopolski, Pomorza, Polesia, Wileńszczyzny, Wołynia, Małopolski, Śląska i Mazowsza. Odcinki obrazować miały piękno poszczególnych regionów, a także uwypuklać ich osiągnięcia gospodarcze i przypominać ważne wydarzenia z historii (poprzez sceny dokumentalne, jak i wstawki fabularne). Pomysłowi patronowali wpływowi Wielkopolanie, np. Adolf Rafał Bniński, Edmund Dalbor, czy Cyryl Ratajski. Scenariusz pierwszej części (poświęconej Poznaniowi i Wielkopolsce i jednocześnie jedynej powstałej) napisali historycy: Kazimierz Krotoski i Stanisław Zabrzeski. Reżyserię powierzono Zygmuntowi Wesołowskiemu (Warszawa).