Trybunał inkwizycji w Parmie – sąd inkwizycyjny, mający swą siedzibę w Parmie, stolicy księstwa Parmy i Piacenzy (od 1545). Istniał w latach 1468–1805 (z przerwami ok. 1564–1588 i 1769–1780). Był kierowany przez dominikanów. Od drugiej połowy XVI wieku należał do struktur inkwizycji rzymskiej.
Historia Pierwsze wzmianki o inkwizycji w Parmie pochodzą z 1279. W mieście tym działał wówczas inkwizytor Ferrary i Bolonii Florio da Vicenza z zakonu dominikanów, który skazał na stos dwie kobiety oskarżone o przynależność do sekty katarskiej. W reakcji na te egzekucje ludność Parmy zbuntowała się i wygnała dominikanów. W odpowiedzi legat papieski, kardynał Latino Malabranca Orsini obłożył miasto interdyktem. Do ich powrotu do Parmy doszło w 1287. Wkrótce potem w Parmie działał dominikanin Manfredo da Parma, koinkwizytor okręgu bolońskiego, który w 1300 skazał na stos Gerarda Segarelliego, przywódcę sekty braci apostolskichTavuzzi, s. 61-62..
Po roku 1304 Parma położona była w granicach dominikańskiej prowincji zakonnej Lombardii Dolnej i tworzyła wspólny okręg inkwizytorski razem z Mantuą.