Lex Trebonia – rzymska ustawa wydana w 55 roku p.n.e., podczas drugiego wspólnego konsulatu Marka Licyniusza Krassusa i Gnejusza Pompejusza Wielkiego. Uchwalona na wniosek trybuna Treboniusza, przyznawała konsulom (wraz z tytułem prokonsula) pięcioletni zarząd nad Syrią (Krassus) oraz Hiszpanią Bliższą i Dalszą (Pompejusz)Plutarch (Katon Młodszy 43, Pompejusz 52) oraz Appian (Historia rzymska XIV, 18) piszą, jakoby Krassus i Pompejusz otrzymali również, odpowiednio, Egipt oraz Afrykę, jednakże współcześnie historycy uznali to twierdzenie za niewątpliwie błędne w świetle innych źródeł.. Ponadto przedłużono namiestnictwo Gajusza Juliusza Cezara w Galii o pięćSwetoniusz, Plutarch i Appian podają termin pięciu lat (Swetoniusz, Żywoty cezarów I, 24; Plutarch, Cezar 21, Pompejusz 52, Krassus 15; Appian, Historia rzymska XIV, 18), zaś Kasjusz Dion pisze o trzech latach (Kasjusz Dion, Historia rzymska XXXIX, 33). lat, do 1 marca 50 r.