Ale spotkanie nie odbyło się z powodu ataku Niemiec na ZSRR i Łajewski nie był w stanie zagrać w radzieckiej pierwszej lidze piłki nożnej – pierwszej grupy klasy A, jak to wówczas nazywano.
Życiorys Z rozpoczęciem wojny wrócił do swego pułku, w którym służył. Pułk akurat zaczął zajmować pozycje do obrony Kijowa. Później zapisał się do Szkoły Wojskowej w Omsku, którą ukończył w stopniu porucznika (czas trwania nauki sześć miesięcy) i pozostał dowódcą plutonu w szkole, aby szkolić nowych żołnierzy.
W czerwcu 1943 roku na rozkaz został wysłany do piłkarskiej drużyny CDKA Moskwa. Ale nie potrafił przekonać trenera i został oddelegowany do dywizji polskiej, w której służył jako dowódca baterii, a w 1946 roku awansował na stopień majora. Wykonywał funkcje szefa sztabu odrębnej 30. Dywizji Briańskiej, a potem awansował na komendanta oddziału miasta Borszczy na terenie Pomorza, które po zakończeniu konferencji pokojowej w Poczdamie pozostał w granicach Polski. Z czasem otrzymał awans na szefa sztabu dywizji. Następnie został wysłany do Warszawy, gdzie krótko pracował jako zastępca szefa działu kadr Departamentu Artylerii Wojska Polskiego.