Pierścionek z końskiego włosia na tle literatury powstańczej W Pierścionku z końskiego włosia Ścibor-Rylski powraca do autobiograficznego „przeżycia pokoleniowego”, dokonując swoistego rozrachunku z powstańczą przeszłością. Na tle literatury poświęconej powstaniu warszawskiemu jego powieść sytuuje się zdecydowanie w nurcie krytycznym. Walka i umieranie są tu całkowicie odarte z patosu i romantyzmu, a dramat klęski oraz przykłady fanfaronady i nieodpowiedzialność powstańczych dowódców – opisywane szczerze i bezkompromisowo. Ważną rolę odgrywa również w powieści motyw bezradności jednostki wobec mechanizmów historii. Zbigniew Jarosiński oceniał, iż autor odchodząc od kombatanckiego etosu „brał stronę tych, którzy zginęli albo nieostrożnie przegrali swe życie w historycznym katakliźmie”. Krzysztof Masłoń uznał z kolei, iż w Pierścionku... „najwięcej jest goryczy”. Na ową gorycz zwracał również uwagę Tadeusz Drewnowski.