Stanisław Wideł (ur. 14 sierpnia 1896 w Marcinkowicach, powiat nowosądecki, zm. 19 czerwca 1942 w Auschwitz-Birkenau) – major piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum w Nowym Sączu.

W sierpniu 1914, jako osiemnastolatek, zgłosił się jako ochotnik do Legionów Polskich. Otrzymał przydział do 3. Pułku Piechoty Legionów, późniejszego 15. Pułku Strzelców. W maju 1918 roku, po bitwie pod Kaniowem, dostał się do niemieckiej niewoli, gdzie przetrzymywano go do końca roku.

Po powrocie wstąpił do Wojska Polskiego, został przydzielony do baonu zapasowego 1. Pułku Strzelców Podhalańskich. Mianowany podporucznikiem, dowodził plutonem w I batalionie tego pułku. We wrześniu 1919 ranny na froncie galicyjsko-wołyńskim. Po powrocie do zdrowia podjął służbę, m.in. jako adiutant, a następnie dowódca III batalionu w 75 Pułku Piechoty.