Od 7 X 1938 członek Wojskowej Rady przy Ludowym Komisariacie Obrony ZSRR, w 1939 brał udział w bitwie nad rzeką Chałchin-Goł, za co 17 XI 1939 Prezydium Rady Najwyższej ZSRR nadało mu drugą Złotą Gwiazdę Bohatera ZSRR, a władze Mongolii nadały mu Order Czerwonego Sztandaru. W 1939 został kandydatem na członka KC WKP(b). Od 19 XI 1939 szef Sił Powietrznych Armii Czerwonej, 4 IV 1940 mianowany komandarmem 2 rangi. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji (od 1937). 4 VI 1940 uchwałą Rady Komisarzy Ludowych został generałem porucznikiem lotnictwa. Od VIII 1940 generalny inspektor Wojsk Lotniczych ZSRR, od XII 1940 zastępca szefa Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. 8 VI 1941 aresztowany przez NKWD pod zarzutem udziału w wojskowej organizacji konspiracyjnej, później rozstrzelany na rozkaz ludowego komisarza spraw wewnętrznych Ławrientija Berii. Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 21 III 1947 pośmiertnie pozbawiony tytułu Bohatera ZSRR i wszystkich odznaczeń. W 1954 zrehabilitowany, 15 III 1957 Prezydium Rady Najwyższej ZSRR przywróciło mu tytuł Bohatera ZSRR i odznaczenia.