Po przewrocie bolszewickim odszedł na stanowisko szefa gabinetu ministra spraw zagranicznych Królestwa Czarnogóry na emigracji w Neuilly-sur-Seine.
1 marca 1918 rozpoczął pracę w strukturach Komitetu Narodowego Polskiego, początkowo jako kierownik Urzędu Spraw Cywilnych, następnie referent w sekcji politycznej i szef biura sekretarza w Genewie. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę od grudnia 1918 do czerwca 1919 był szefem gabinetu sekretarza generalnego delegacji polskiej na paryską konferencję pokojową.
Od 6 czerwca 1919 organizował polskie poselstwo w Madrycie, od 11 września 1919 do 11 marca 1920 kierował nim jako chargé d’affaires, następnie do 1 maja 1923 był radcą poselstwa. Odwołany z placówki, pracował w centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 1 października 1924 objął funkcję chargé d’affaires ad interim w Budapeszcie, którą sprawował do 24 grudnia 1924. 30 grudnia 1924 roku ponownie odwołany do centrali MSZ. 1 września 1926 mianowany na kierownika wydziału konsularnego Poselstwa RP w Rzymie. 30 września 1930 został odwołany do Warszawy i przeniesiony w stan rozporządzalności, 31 marca 1931 przeszedł w stan spoczynku.