W piśmie barokowym po raz pierwszy pojawia się połączenie antykwy i kursywy w jednym wierszu.
Najistotniejsze cechy antykwy barokowej: prawie prosta oś litery, kontrastowość grubych i cienkich elementów liter oraz wysokości między minuskułą a majuskułą, kąt nachylenia kursywy wynosi najczęściej 15-20° i jest znacznie zróżnicowany w zakresie jednej odmiany, szeryfy odmiany prostej zaostrzone i obcięte prostopadle do linii bazowej pisma, szeryfy w kursywie są poziome i ostre, łezkowate zwieńczenia liter, oś cieniowania zawsze występuje pod kątem innym niż prosty, powiększona wysokość x.
Przykładowe kroje Janson, Caslon, Fleischmann, Fournier, Baskerville, Times New Roman, Georgia
Zastosowanie Antykw barokowych najczęściej używa się jako pism dziełowych i gazetowych ze względu na ich czytelność, trwałość i odporność na trudne warunki druku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szeryfowe kroje pisma