Lata wojny spędził we Lwowie, w 1946 wrócił do Polski i początkowo przez 2 lata wykładał geografię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1947 i 1948 był redaktorem naczelnym rocznika Ziemia, później wielokrotnie współpracował z periodykiem. W 1949 rozpoczął pracę w Lublinie na UMCS-ie, gdzie stworzył i objął Katedrę Geografii Ekonomicznej. W latach 1952–1954 został dziekanem Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi (od 1954 jako profesor), a w 1959 przejściowo kierował Zakładem Kartografii Polskiej Akademii Nauk. Pełnił funkcję sekretarza Komisji Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W latach 1964–1972 kierował Katedrą Kartografii UMCS. Od 1969 roku redaktor naczelny „Polskiego Przeglądu Kartograficznego”.
Franciszek Uhorczak interesował się tym, aby mapy były proste, przejrzyste i prezentowały jak najwięcej zjawisk. Upodobał sobie szczególnie mapy krajobrazowe, którym starał się nadawać ustandaryzowane kolory, podobne do widoku z lotu ptaka. Popularyzował takie formy kartograficzne, jak typogram, izarytma, hipsografoid, jako jeden z pierwszych w Polsce wykorzystał metodę nakładkową w 1966.