Barbara Szabat (ur. 7 listopada 1934 w Radomiu, zm. 1 czerwca 2025) – polska historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych.
Życiorys W 1952 roku ukończyła Liceum Ogólnokształcące im. Marii Konopnickiej w Radomiu. W latach 1952–1957 odbyła studia z zakresu historii na Odeskim Uniwersytecie Państwowym im. Ilji Miecznikowa. Doktoryzowała się w 1979 roku w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskała w 1995 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie w oparciu o rozprawę Walka o szkołę polską w okresie rewolucji 1905–1907 r. w guberni kieleckiej.
Po ukończeniu studiów przez dwa lata była starszym instruktorem w wojewódzkim zarządzie Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Od 1959 do 1960 pracowała jako świetliczanka w Technikum Ekonomicznym w Kielcach. W latach 60. była nauczycielką w Studium Nauczycielskim w tym mieście (pełniła funkcję wicedyrektora). W 1971 roku podjęła pracę w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Kielcach, przekształconej następnie w Wyższą Szkołę Pedagogiczną i Akademię Świętokrzyską. Początkowo zatrudniona była na stanowisku starszego asystenta, a później starszego wykładowcy, adiunkta i profesora nadzwyczajnego.