Stamtąd wyparli ich Wenecjanie, a miasta dalmatyńskie i Biograd na Moru przyrzekły, że już więcej nie będą prosić Normanów o pomoc.
Koronacja z rąk papieskich mały|lewo|240x240px|Romański relief, z XI w., z katedry w Splicie – może przedstawiać króla Zvonimira, choć część badaczy uznaje, iż jest to Piotr Krzesimir IV Po schwytaniu Piotra Krzesimira IV Zvonimir koronował się w nie do końca znanych okolicznościach. W sporze papiestwa z Cesarstwem Bizantyńskim Zvonimir poparł papieża Grzegorza VII, co najprawdopodobniej przełożyło się na jego szybką koronację w Solinie, w kościele św. Piotra i Mojżesza, najpewniej w roku 1075. Bratanek Krzesimira IV, Stefan II, z niewiadomych przyczyn został pominięty w procesie sukcesyjnym. W uroczystości koronacyjnej wziął udział legat papieski, bliżej nieznany opat, Gebizon, który miał nowemu władcy przekazać sztandar papieski (jako znak lennej zależności), miecz, berło i koronę. Zvonimir był pierwszym i ostatnim królem chorwackim, który koronowany był w ten sposób. Koronacja w Solinie, a nie w Biogradzie na Moru, jest zdaniem niektórych historyków dowodem na symboliczne zerwanie z tradycją dynastii Trpimirowiczów. Chorwacki władca został koronowany jako wasal papieża. Zachował się odpis aktu koronacyjnego z października 1075 r.