Beaver Lake – jezioro episzelfowe położone na Antarktydzie Wschodniej, największe z jezior tego rodzaju.
Jezioro wyróżnia się w terenie jako płaski obszar lodu, graniczący z nierówną powierzchnią południowej części Lodowca Szelfowego Amery’ego. Zostało odkryte w 1956 roku przez członków australijskiej wyprawy antarktycznej; Australijczycy intensywnie wykorzystywali je jako lądowisko dla samolotu de Havilland Canada DHC-2 Beaver, od którego pochodzi nazwa jeziora.
Charakterystyka Jezioro to znajduje się na Ziemi Mac Robertsona w Oazie Amery’ego, wolnym od lodu obszarze kontynentu położonym na styku Lodowca Lamberta i Lodowca Szelfowego Amery’ego.
Już w 1958 roku australijscy polarnicy zauważyli, że Beaver Lake podlega cyklowi przypływów i odpływów, choć jest położone 250 km od Oceanu Południowego. Jezioro to posiada hydrauliczne połączenie z wodami oceanu: słodka woda jeziora unosi się nad położoną głębiej wodą morską, a lodowiec szelfowy stanowi zaporę, uniemożliwiającą jej ucieczkę. Jezioro to jest ultra-oligotroficzne, ale występują w nim organizmy żywe, m.in. karłowaty widłonóg Boeckella poppei, który oprócz oazy Amery’ego nie występuje nigdzie na Antarktydzie Wschodniej.