W 1982 roku drewniany kościół podniesiono półtora metra, a w ziemi wkopano się na półtora metra i wybetonowano dolny kościół, uzyskując w ten sposób kościół dolny (murowany) i górny (drewniany). Na zewnątrz dobudowano masywne schody prowadzące do górnego kościoła, negatywnie ingerujące w formę architektoniczną kościoła. Wymieniono pokrycie dachu z blachy stalowej na miedzianą. W latach 1983–1990 kościół został odnowiony i konserwowanyHistoriaRocznik Archidiecezji Przemyskiej 1997. Album (s. 223) .
Architektura Kościół jest orientowany, złożony z prezbiterium o rzucie prostokąta zamkniętego od wschodu trójbocznie i szerszej nawy na rzucie wydłużonego prostokąta. Do prezbiterium dobudowana jest od północy zakrystia na rzucie wydłużonego prostokąta. Do korpusu nawowego przylegają: kaplica pw. Serca Pana Jezusa na rzucie prostokąta zamkniętego trójbocznie – dostawiona do jej północnej ściany oraz trzy niewielkie kruchty – od zachodu, północy i południa. Ściany konstrukcji wieńcowej wzmocniono lisicami i oszalowano deskami. Zwieńczono je podokapowym gzymsem.