Xu gaoseng zhuan (chiń. 續高僧傳, pinyin Xù gāosēng zhuàn; kor. 속고승전 Sok kosŭng chŏn; jap. Zoku kōsōden; wiet. Tục cao tăng truyền; pol. Kontynuowane biografie wybitnych mnichów) – drugie tego typu dzieło w buddyjskiej literaturze; jedno z najważniejszych źródeł do poznania historii wczesnego buddyzmu w Chinach i chanu poprzez biografie.
Tekst To obszerne dzieło zostało napisane w 667 rokuWendi L. Adamek twierdzi, że pierwsza wersja powstała w 649 roku przez mnicha Daoxuana (596-667), który wykorzystał typologiczną zasadę organizacyjną zastosowaną przez Huijiao w pierwszym tego typu dziele Gaoseng zhuanWendi L. Adamek. The Mystique of Transmission. Str. 140.
Daoxuan zmienił uszeregowanie kategorii i nazwy kilku z nich, ale praca ta dalej zachowywała niesekciarski charakter pierwowzoru. Zachował on także wyraźne preferencje Huijiao i na czele pozostawił dwie kategorie Tłumaczy i Egzegetów. Dzieło to zawiera biografie 705 mnichów. Te dwie pierwsze kategorie obejmują 42% biografii (299 mnichów). Z tego tłumacze - 246 mnichów - tworzą 34.9%, a egzegeci - 49 mnichów - to 7% mnichówAlbert Welter. Monks, Rulers, and Literati. The Political Ascendancy of Chan Buddhism. Str. 42.