W 1973 uzyskał stopień naukowy doktora nauk wychowania fizycznego w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie na podstawie rozprawy pt. Poziom rozwoju biologicznego i sprawności ruchowej dzieci w wieku 8–15 lat w nawiązaniu do warunków socjalno-bytowych rodzin i warunków pracy szkół. Doktorat z pedagogiki obronił z kolei w Instytucie Badań Pedagogicznych w Warszawie w 1982. Cztery lata później habilitował się w zakresie nauk o kulturze fizycznej na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie w oparciu o rozprawę Zmiany w procesach rozwoju biologicznego i sprawności fizycznej młodzieży w świetle poprawy warunków bytowych. Postanowieniem prezydenta RP z 22 sierpnia 1995 otrzymał tytuł naukowy profesora.
Działalność zawodowa W młodości był czołowym kolarzem klubu SHL Kielce (1956–1961).
Po uzyskaniu tytułu magistra pracował w szkole podstawowej w Kazimierzy Wielkiej, będąc najpierw nauczycielem, a później dyrektorem placówki. W 1974 rozpoczął pracę w Instytucie Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych w Kielcach, gdzie w latach 1975–1980 pełnił funkcję wicedyrektora i kierownika Zakładu Badań. W 1980 został zatrudniony na stanowisku adiunkta w Instytucie Pedagogiki i Psychologii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Kielcach. W latach 80.