Filozofia francuska – filozofia uprawiana w języku francuskim od końca średniowiecza po czasy współczesne. Filozofia francuska jest bardzo zróżnicowana i silnie oddziaływała na filozofię Zachodu w całej swej historii. Już w XII wieku uprawiana we Francji filozofia miała cechy narodowe, jednak tworzona była w języku łacińskim. W wieku XVI i XVII filozofowie francuscy posługiwali się lokalnymi dialektami.
Renesans thumb|De la sagesse, jedno z dzieł Pierre'a Charrona Do epoki odrodzenia, filozofia łacińskiej Europy nie była podzielona na tradycje narodowe. Szczególnie silne związki łączyły dwa ważne ośrodki życia intelektualnego: uniwersytety Paryski i Oksfordzki. Wojna stuletnia zerwała te kontakty, co stało się punktem wyjścia dla rozdzielenia francuskiej i angielskiej tradycji filozoficznej.
Renesans przyniósł ze sobą dążenie do odtworzenia klasycznej łaciny (w odróżnieniu od zniekształconej łaciny średniowiecznej), a także rozwój języków wernakularnych. Od tego też czasu zaczęto filozofować w językach etnicznych, powoli tworząc na ich potrzeby słownictwo filozoficzne.