Henryk Ułaszyn (ur. 19 stycznia 1874 w Łychaczysze, zm. 23 maja 1956 w Łodzi) – językoznawca, slawista, profesor uniwersytetu we Lwowie, Poznaniu i Łodzi, działacz społeczny i oświatowy.
Życiorys Rodzina i wykształcenie Był synem ziemianina Władysława i Marii z domu Turowskiej. Żonaty był (od 1922) z Wandą Wolff (1897–1979) i miał z nią córkę Izabelę (1927–1995). Z żoną rozwiódł się w 1929.M. Skarżyński, O prof. Henryku Ułaszynie (w 50. rocznicę śmierci), „LingVaria”, 1, 2006, nr 2, s. 71. Jego wnukami są Magdalena Kwilecka i Michał Kwilecki. W latach 20. przeszedł na kalwinizm.
Uczył się w gimnazjum w Humaniu, Warszawie i Odessie, gdzie zdał maturę w 1895. Następnie w latach 1895–1897 studiował na Uniwersytecie KijowskimHistorię kultury, językoznawstwo słowiańskie i indoeuropejskie, języki klasyczne, w latach 1897–1901 w Krakowie, w latach 1898–1899 na Uniwersytecie wiedeńskim i w latach 1901–1903 na Uniwersytecie Lipskim i na którym to w 1904 na podstawie pracy o dyspalatalizacjach polskich uzyskał doktorat.