Był założycielem ruchliwego Koła Slawistycznego studentów Uniwersytetu Poznańskiego oraz Towarzystwa Słowiańskiego, którego był przewodniczącym. Był od 1907 członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, a także Instytutu Zachodnio-Słowiańskiego. Będąc członkiem Polskiego Związku Myśli Wolnej występował aktywnie przeciwko klerykalizmowi, objawom faszyzmu i antysemityzmu, a od 1934 jako członek Zarządu Okręgu Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych domagał się laicyzacji nauczania i reformy szkolnictwa.

Przyjaźnił się z lekarzem psychiatrą i filozofem medycyny Kazimierzem Filipem Wizem.

II wojna światowa i lata powojenne W grudniu 1939 został internowany, podobnie jak wielu innych poznańskich uczonych, w obozie na Głównej i wywieziony do Ostrowca Świętokrzyskiego, a później przebywał w Warszawie. W 1945 na Uniwersytecie Łódzkim został profesorem filologii słowiańskiejE. Umińska-Tytoń, Z przeszłości polonistycznego językoznawstwa w Uniwersytecie Łódzkim, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Linguistica”, 38, 1999, s. 105.. Jednak pogarszający się stan zdrowia utrudniał mu systematyczną pracę. Zmarł w Łodzi 23 maja 1956.

Bibliografia jego publikacjiZestawiona przez niego za lata 1898–1954, zob.