W 1777 roku Żuromin liczył 312 mieszkańców oraz 52 domy. W 1778 roku Andrzej Zamoyski sprowadził na miejsce misji jezuitów franciszkanów reformatów z klasztoru w Łąkach Bratiańskich koło Nowego Miasta Lubawskiego w województwie chełmińskim. Wspólnota zakonna liczyła 24 członków (13 kapłanów, 7 kleryków i 3 braci). Właściciel miasta przekazał im zaczęty przez jezuitów kościół, ogród i łąki. Zezwolił na: wolny wyrąb w lasach żuromińskich na własne potrzeby, wolne mlewo w młynie Poniatowo, łowienie ryb w rzece Wkra oraz utrzymywanie się z ofiar i jałmużny. W 1785 roku reformaci przy znacznym wsparciu właściciela miasta i innych dobroczyńców, dokończyli budowę murowanego kościoła oraz zbudowali od jego strony południowej klasztor. Kościół był budowlą starego baroku, trójnawowy, halowy. 2 lipca 1785 roku biskup sufragan płocki Wojciech Gadomski dokonał konsekracji świątyni.