Jednym z wariantów tej techniki była odbitka kolodionowa matowa, wprowadzona w latach 90. XIX wieku jako odpowiedź na popularną wówczas platynotypię, umożliwiającą tworzenie matowych odbitek w odcieniach głębokiej czerni lub brązu. Pod koniec tej dekady ten rodzaj odbitki kolodionowej stał się dominujący w komercyjnej fotografii portretowej, utrzymując swoją pozycję do około 1910 roku.
Technika Papier kolodionowy początkowo przygotowywany był samodzielnie przez fotografów, od lat 80. XIX w. również fabrycznie. W tym celu mieszano kolodion z azotanem srebra i niewielką ilością kwasu winowego lub cytrynowego. Drugą porcję kolodionu łączono z halogenkami – zazwyczaj chlorkami wapnia, strontu lub litu. Oba roztwory następnie były łączone, w wyniku czego w emulsji powstawał chlorek srebra. Następnie papier uprzednio powleczony warstwą barytową pokrywano przygotowaną emulsją, podobnie jak w przypadku szklanych klisz w technice mokrego kolodionu. W późniejszym okresie wykonywano to fabrycznie.