Sukces ten powtórzył w latach 1937–1938; dzięki pięciokrotnemu zwycięstwu w Vila Real zyskał przydomek „O Rei de Vila Real” („Król Vila Real”).
W 1937 roku po raz pierwszy ścigał się w Brazylii, zajmując czwartą pozycję w Grand Prix Rio de Janeiro tuż za fabrycznymi Auto Unionami i Ferrari. 12 maja 1940 roku ścigał się na nowo otwartym torze Interlagos, ale jadąc Alfą Romeo 8C na drugim miejscu, odpadł z powodu awarii. Po II wojnie światowej powrócił do Portugalii i ścigał się sportowymi Ferrari w mistrzostwach krajowych i międzynarodowych. W 1950 roku rywalizował Ferrari 166MM, po czym został kierowcą Ferrari 225 S. Samochodem tym wygrał wyścig Circuito de Vila do Conde w 1952 roku. Rok później miał poważny wypadek, ścigając się Ferrari 290MM. W międzyczasie ścigał się także w Brazylii, jeżdżąc Maserati 4CLT w 1951 roku, a dwa lata później w Ferrari 225 wygrał wyścig samochodów sportowych na Maracanie. Osiągnięcie to powtórzył w 1955 roku. Zrezygnował ze sportu motorowego po poważnym wypadku podczas treningów do Grand Prix Portugalii 1955 na torze Oporto. Zmarł w Bradze w 2001 roku.
Jego bracia, Gaspar i Roberto, również byli kierowcami wyścigowymi. Jego imieniem nazwany jest tor w Bradze, Circuito Vasco Sameiro.
Bibliografia
Kategoria:Portugalscy kierowcy wyścigowi Kategoria:Kierowcy Grand Prix Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 2001