W trosce o swoją przyszłość, firmy zajmujące się transportem towarów na rzece za pomocą parowców skutecznie lobbowały do wprowadzenia ograniczeń budowy mostu, wymagające niespotykanych dotychczas rozpiętości i wysokości. Konstrukcja mostu mogła całkowicie zablokować ruch na rzece z powodu niewystarczającej przestrzeni pod mostem do swobodnego pokonania przez parowce. Najważniejszym celem tych firm było wprowadzenie wymagań, które wymusiłyby budowę tak wielkich mostów, że ich konstrukcja byłaby niemożliwa przy użyciu powszechnie wówczas stosowanych technologii budowy. Grupy lobbystyczne chciały w ten sposób zabezpieczyć się przed budową jakiejkolwiek budowli na rzece, która mogłaby uniezależnić handel w rejonie od ruchu na rzece.
Most takiej wielkości wymagał radykalnych rozwiązań projektowych. Łuki żebrowe były techniką znaną w budownictwie już od wieków. Konstrukcja z metalowymi rurowymi łukami ustawionymi w trzy przęsła, była wspierana przez dwa przyczółki na brzegach oraz dwa filary na rzece. Każde przęsło było podparte przez cztery pary łuków, oddalonych od siebie o 8 stóp (3,2 m). Łuki podpierały górny pokład dla ruchu pojazdów i oraz dolny dla kolejowego.