Opis konstrukcji Mieszanka zapalająca o objętości 7,5 l znajdowała się w zewnętrznym pierścieniowym zbiorniku ciśnieniowym, o kształcie opony, umieszczonym na szelkach nośnych. W wewnętrznym kulistym zbiorniku znajdowało się 5 litrów sprężonego azotu (pod ciśnieniem 25 atmosfer) używanego do miotania mieszanki zapalającej. Za pośrednictwem gumowego węża z metalowym oplotem mieszanka zapalająca trafiała do długiej rury z zaworem spustowym, zakończonej elektryczną prądownicą. Obsługa była jednoosobowa (w odróżnieniu od miotacza Wex z I wojny światowej). Z miotacza tego typu można było oddać około 8–10 jednosekundowych "strzałów ogniowych" na odległość 25–30 m. Jako mieszankę zapalającą stosowano zazwyczaj mieszankę ciężkiego i lekkiego oleju smołowego Flammöl 19.
Zobacz też Mittlerer flammenwerfer
Przypisy
Bibliografia Marcin Bryja: Piechota niemiecka 1939-1945. Wydawnictwo Militaria, 1999. Jacek Wolfram, Andrzej Zasieczny: Broń piechoty Wehrmachtu 1939-1945. Warszawa: Alma-Press, 2009. .
Kategoria:Niemieckie miotacze ognia