thumb|240px|Faustina Bordoni sportretowana przez Rosalbę Carrerę ok. 1725 Faustina Bordoni (ur. 30 marca 1697 w Wenecji, zm. 4 listopada 1781) – włoska mezzosopranistka.
Wczesna kariera Wychowała się pod protekcją arystokratycznych braci kompozytorów Alessandra i Benedetta Marcella. Jej nauczycielem śpiewu był inny kompozytor, Michelangelo Gasparini. Przez wiele lat w służbie Elektora Palatynatu, zadebiutowała w Wenecji w 1716 roku w operze „Ariodante” Carla Francesca Pollarola, śpiewała w swoim rodzinnym mieście do roku 1725 w operach Albinoniego, braci Gasparinich, Giacomellego, Lea, Orlandiniego, ojca i syna Pollarolów i Leonarda Vinciego, między innymi. W latach 1718 i 1719 w Wenecji śpiewała obok Franceski Cuzzoni, jej późniejszej wielkiej rywalki. W tym okresie występowała kilka razy w Reggio nell'Emilia, Neapolu i Parmie, i przynajmniej raz w Mediolanie, Modenie i Florencji. Po niemieckim debiucie w 1723 roku, w operze „Gryzelda” Torriego w Monachium, została ulubienicą publiczności na północ od Alp w latach dwudziestych XVIII wieku, cieszyła się także wielkim sukcesem w Wiedniu (1725–26). Nadano jej przydomek "nowej syreny", znana była powszechnie jako "Faustina".