Katarzyna Zaborowska (z domu Borycka; ps. „Kaśka spod Łysicy”; ur. 25 grudnia 1879 w Wilkowie, zm. 5 maja 1967 tamże)O ojczyznę troska, K. Zaborowska, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1978, s. 6. – polska poetka ludowa, tworząca w gwarze świętokrzyskiej, przedstawicielka ustnej twórczości ludowej.

Utwory Zaborowskiej kontynuują tradycje ludowej pieśni, zwłaszcza pieśni religijnej (bliskie sąsiedztwo klasztoru w Świętej Katarzynie). Ponadto sławią świętokrzyską przyrodę i lokalnych bohaterów (M. Langiewicz, S. Żeromski), a także mają charakter patriotyczny, satyryczny i okolicznościowyLiteratura polska. Przewodnik encyklopedyczny t.II (N-Ż), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984..

Katarzyna Zaborowska pochodziła z rodziny małorolnych chłopów, całe życie pracowała na roli. Z powodu trudnej sytuacji materialnej rodziny, od siódmego roku życia była na tzw. „wychowku” u bezdzietnego małżeństwa z Wilkowa. Do szkoły nigdy nie chodziła, sama nauczyła się czytać. Pisać nie umiała. W wieku 23 lat wyszła za mąż za chłopa z Wilkowa Jana Zaborowskiego. Miała ośmioro dzieci, z których wychowało się czworo.