Efekty nielokalności są kompatybilne z teorią niekomunikacyjną, co zapobiega komunikacji z prędkością nadświetlną.
Konsekwencje Teoria fali pilotującej pokazuje, że możliwa jest realistyczna i deterministyczna teoria zmiennych ukrytych, odtwarzająca wyniki eksperymentów mechaniki kwantowej. Ceną za to jest nielokalność.
Podstawy matematyczne Aby otrzymać falę pilotującą dla elektronu, kwantowy lagranżjan
gdzie jest potencjałem, związanym z siłą kwantową (cząstkę pchaną funkcją falową), jest całkowany po jednej trajektorii (którą porusza się elektron). Prowadzi to do następującej formuły propagatora Bohma:
Propagator ten pozwala w skali czasu precyzyjnie śledzić elektron, będący pod wpływem potencjału kwantowego
Wyprowadzenie równania Schrödingera Teoria fali pilotującej oparta jest raczej na dynamice Hamiltona-Jacobiego, niż na lagranżjanie lub dynamice Hamiltona. Używając równania Hamiltona-Jacobiego
można wyprowadzić równanie Schrödingera:
Rozważmy klasyczną cząstkę – której pozycja nie jest dokładnie znana.