Stanisław Lewanowicz (ur. 19 października 1943) – polski matematyk, profesor nauk matematycznych, specjalizujący się w metodach numerycznych wielomianów ortogonalnych i funkcji specjalnych, nauczyciel akademicki.
Życiorys Ukończył szkołę podstawową, a następnie średnią w Bogatyni. Od 1961 r. studiował na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Magisterium z matematyki (specjalność metody numeryczne) uzyskał w 1966 r.
Pracę naukową rozpoczął w 1967 r. w Instytucie Matematycznym Uniwersytetu Wrocławskiego jako asystent, awansując w 1969 na stopień starszego asystenta. W latach 1975–2014 był pracownikiem Instytutu Informatyki Uniwersytetu Wrocławskiego, kolejno na stanowiskach adiunkta, docenta, profesora nadzwyczajnego i profesora zwyczajnego. Stopień doktora otrzymał w 1975 r. na podstawie rozprawy Konstrukcja związku rekurencyjnego najniższego rzędu dla współczynników szeregu Gegenbauera, napisanej pod kierunkiem prof. Stefana Paszkowskiego, stopień doktora habilitowanego z wyróżnieniem uzyskał po obronieniu w 1987 r. rozprawy pt. Związki rekurencyjne dla współczynników i momentów Jacobiego. 5 marca 2004 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nauk matematycznychM.P. z 2004 r. nr 18 poz. 306.Nominacje profesorskie w Pałacu Prezydenckim Prezydent.pl, 2 kwietnia 2004 [dostęp 2026-01-27]., a w 2009 r.