w 1368 roku kilka klasztorów założonych przez uczniów Gasana wspierało Sōji-ji zapewniając finansową pomoc dla tego klasztoru w celu przeprowadzenia dorocznych ceremonii upamiętniających Keizana. W ciągu ośmiu lat po śmierci Gasana (czyli do 1374 roku) Sōji-ji miało aż dziewięciu opatów. Ponieważ nikt nie chciał być dziesiątym opatem, został nim ponownie Tsūgen. Przez następnych dwanaście lat opatami byli znów Jippō, Tsūgen, Daisetsu i Mutan. Keizan Jōkin Gasan Jōseki Taigen Sōshin (zm. 1371) X Tsūgen Jakurei (1322–1391) X Mutan Sokan (zm. 1387) Daisetsu Sōrei (1333–1408) Jippō Ryōshū (zm. 1405) Tsūgen Jakurei X Jippō Ryōshū Tsūgen Jakurei Chikudō Ryōgen (1384) Daisetsu Sōrei (1386) Tsūgen Jakurei (1388) 4 raz Baisan Monpon (1390) Fusai Zenkyū (1393) Chikusan TokusenOrientacyjny przegląd ważniejszych opatów w XIV wieku (1397) Tych czterech opatów w największym stopniu przyczyniło się do zwycięstwa nad Yōkō-ji oraz do wypromowania Sōji-ji jako głównego klasztoru linii Gasana. Oprócz tego doprowadzili także do uznania Keizana jako drugiego patriarchy sōtō. Celem ich dyrektyw (z lat 1378, 1380 i 1390) było przekierowanie wsparcia ze strony mnichów z linii Gasana, którzy dotychczas okazywali je Yōkō-ji, na Sōji-ji, co się im udałoWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 104.