Nikołaj Płatonowicz Wakar, ros. Николай Платонович Вакар (ur. 26 maja 1894 roku, zm. 18 lipca 1970 roku w Sarasocie) – rosyjski działacz antybolszewicki, emigracyjny działacz masoński, wykładowca akademicki, filolog, publicysta, tłumacz.
Ukończył Gimnazjum Aleksandrowskie w Kijowie. Od 1910 roku studiował prawo na uniwersytecie w Moskwie, a następnie w Kijowie. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Służył w 5 Baterii 1 Zapasowej Brygady Artylerii. W 1915 roku został awansowany do stopnia praporszczika, zaś w 1917 roku podporucznika. Ostatecznie został porucznikiem. Pod koniec 1917 roku wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych generała Antona Denikina. Służył w wywiadzie. Był kurierem organizacji wywiadowczej „Azbuka”. Wchodził w skład Komitetu Centralnego Partii Konstytucyjno-Demokratycznej („kadetów”). W 1919 roku wszedł w skład Wszechrosyjskiego Centrum Narodowego. Współorganizował antybolszewickie podziemie w Kijowie. W grudniu tego roku został wysłany do Polski w ramach delegacji głównodowodzącego wojskami Białych generała Antona Denikina. W 1920 roku wyjechał do Francji, gdzie zamieszkał w Paryżu. Pracował w fabryce. Rozpoczął studia prawnicze na Sorbonie. Był jednym z inicjatorów stworzenia rosyjskich lóż masońskich we Francji.