Konwój Jechi’am (hebr. שיירת יחיעם) – izraelski konwój złożony z samochodów ciężarowych jadących podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny z Naharijji do odizolowanego żydowskiego osiedla Jechi’am w Górnej Galilei. 27 marca 1948 roku konwój wpadł w zasadzkę przygotowaną przez arabskie siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej. W zasadzce zginęło 46 członków konwoju. Zdarzenie jest uznawane za najcięższą porażkę żydowską w tej wojnie.
Tło wydarzeń
thumb|290px|Opancerzony autobus wykorzystywany w konwoju Kibuc Jechi’am jest położony na zachodnim skraju Górnej Galilei. Został założony w 1946 roku w sąsiedztwie arabskiej wioski Chirbat Dżiddin. Społeczność była całkowicie izolowana i otoczona przez nieprzyjaźnie nastawione osady arabskie. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała obszar Jechi’am przyszłemu państwu arabskiemu, które miało powstać w Palestynie. Przywódcy społeczności żydowskiej zaakceptowali ten plan, jednak dowództwo organizacji paramilitarnej Hagana podjęło decyzję o pozostawieniu i obronie kibucu Jechi’am. Natomiast Arabowie odrzucili rezolucję ONZ i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Jej pierwsza faza przyjęła postać „wojny o drogi”, w której przecięto żydowskie linie komunikacyjne przebiegające przez arabskie obszary.