Wraz z początkiem stycznia 1948 roku na terytorium Mandatu Palestyny zaczęły wkraczać jednostki arabskich ochotników z ościennych państw. Byli oni rekrutowani do formowanej w Syrii Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, na czele której stał Fauzi al-Kawukdżi. Wszyscy ochotnicy przechodzili gruntowne szkolenie wojskowe, a ich dowódcami zostawali oficerowie liniowi z doświadczeniem bojowym. Ich celem było wyzwolenie całej Palestyny i utworzenie Wielkiej Syrii. 23 stycznia 1948 roku graniczną rzekę Jordan przekroczył Drugi Regiment Jarmuk. Liczył on 430 ochotników dowodzonych przez syryjskiego oficera Adiba asz-Sziszaklego. Zajęli oni pozycje w rejonie miasta Safed w Galilei. 27 stycznia zostali wzmocnieni kolejnym oddziałem, który liczył około 300 ochotników i posiadał wsparcie moździerzy. Dodatkowo w rejonie Nazaretu operował druzyjski Regiment Dżabal al-Arab (trzy kompanie liczące około 500 żołnierzy) pod dowództwem majora Chakiba Wahhaba. 20 stycznia 1948 roku doszło do bitwy o Jechi’am, w wyniku której Arabowie stracili 60 ludzi i musieli zrezygnować ze zdobycia kibucu. Była to pierwsza porażka Arabskiej Armii Wyzwoleńczej w wojnie. Kolejny atak Żydzi odparli 9 marca – zginęło wtedy co najmniej trzech Arabów.