Po tym wystąpieniu Rada pod przewodnictwem Uljanowa przyjęła postanowienie o utworzeniu "Wszechrosyjskiej Komisji Nadzwyczajnej przy Radzie Komisarzy Ludowych do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem", określając jednocześnie jej skład personalny, umocowanie prawne i pierwszoplanowe zadania.
22 marca 1918 WCzK skierowała do wszystkich lokalnych Rad wniosek o zorganizowanie w guberniach i ujezdach (odpowiedniki województw i powiatów) Komisji Nadzwyczajnych (CzK), które przejęłyby wyłączne prawo przeprowadzania aresztów, rewizji, rekwizycji i konfiskat związanych z postępowaniami w sprawach kontrrewolucji i sabotażu. Pracownicy tych komisji byli nazwani czekistami, które to słowo od tego czasu oznacza pracownika czy też funkcjonariusza radzieckich, a obecnie i rosyjskich służb specjalnych.
W marcu 1918 Komisja została przeniesiona z Petersburga do Moskwy; liczyła wtedy około 120 osób.
Od 11 do 14 czerwca 1918 odbyła się I Wszechrosyjska Konferencja WCzK, podczas której omawiano proces tworzenia jednostek terytorialnych, uczestniczyło w niej 66 delegatów (bolszewików i lewicowych eserowców) z 43 Komisji Nadzwyczajnych lub Rad Delegatów, a także pracownicy aparatu centralnego.