Możliwe rozwiązanie pojawiło się, gdy w 1889 Oliver Heaviside otrzymał z równań Maxwella, że pole magnetycznego potencjału wektorowego wokół poruszającego się ciała zmienia się o czynnik Bazując na tym wyniku oraz biorąc pod uwagę hipotezę nieruchomego eteru, wraz z wynikiem eksperymentu Michelsona-Morleya, George Francis Fitzgerald zasugerował w 1889 (jakościowo), a niezależnie od niego Lorentz w 1892Lorentz (1892). (już ilościowo), że nie tylko pola elektrostatyczne, lecz również siły molekularne podlegają takiemu działaniu, że wymiary ciała w kierunku ruchu zmniejszają się o wartość w stosunku do wymiarów poprzecznych do ruchu. Jednak obserwator poruszający się razem z takim ciałem nie zauważyłby skrócenia, ponieważ wszystkie inne instrumenty skróciłyby się tak samo. W 1895 Lorentz zaproponował trzy możliwe wyjaśnienia tego względnego skróceniaBrown (2001).: Ciało skraca się w kierunku ruchu, zachowując swoje wymiary prostopadle do niego. Wymiary ciała pozostają takie same w kierunku ruchu, lecz rozszerza się ono prostopadle do niego. Ciało zarówno skraca się w kierunku ruchu, jak i rozszerza poprzecznie do niego.