Oszacowanie zagrożenia radonem jest skomplikowane także dlatego, że koncentracje w pojedynczej lokalizacji mogą być różne w przypadku dwóch prób mierzonych w odstępie godzinnym, a stężenia mogą się bardzo różnić w dwóch sąsiednich pokojach.

Dystrybucja radonu zwykle jest asymetrycznie rozłożona wokół średniej; większe stężenia mają nieproporcjonalnie większą wagę. Stężenia radonu wewnątrz pomieszczeń zamkniętych zazwyczaj pokrywają się z rozkładem logarytmicznie normalnym na danym terenie, jakkolwiek do określania średnich stężeń radonu zwykle używa się średniej geometrycznej

Średnie koncentracje radonu wahają się od poniżej 10 do ponad 100 Bq/m³ w niektórych krajach europejskich. Typowe geometryczne odchylenia standardowe obserwowane w badaniach wynoszą od 2 do 3, co oznacza (zgodnie z regułą trzech sigm), że oczekiwane stężenie radonu jest ponad stukrotnie większe niż średnie stężenie w 2 do 3% przypadków.

Najwyższe średnie stężenie radonu w USA zostało zaobserwowane w stanie Iowa oraz w Appalachach w południowo-wschodniej Pensylwanii.