Klasztor Yōkō był ulubioną świątynią Keizana, który zaplanował szczegółowo jego sukces. Otrzymał pisemne zapewnienie, że tylko mnisi z jego linii przekazu będą obejmować stanowisko opata. Wprowadził absolutną nowość w szkole zen, obligując uczniów do kolejnego obejmowania stanowiska opata według starszeństwa. Ten rotacyjny system (jap. rinjū) został później przyjęty w prawie całej szkole sōtō. Na miesiąc przed swoją śmiercią swoim sześciu głównym uczniom przekazał szczegółowe instrukcje dotyczące tego systemu. Zobowiązał ich także do współpracy przy wybieraniu odpowiedniego opata dla Yōkō-ji. Tymi sześcioma uczniami byli: Meihō Sotetsu, Mugai Chikō (zm. 1351), Gasan Jōseki, Koan Shikan (zm. 1341), Kohō Kakumyō (1271-1361) i Genshō Chinzan – spadkobierca przedwcześnie zmarłego Genki Tekkyō (zm. 1321). Czterech z nich zostało opatami Yōkō-jiWilliam M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. Str. 96. Dodatkowo postanowił także wzmocnić aurę świętości Yōkō-ji nadając jej kultowy status. W 1323 roku założył kaplicę na wzgórzu zwanym Szczytem Pięciu Mistrzów (jap. Gorōhō), która miała służyć jako mauzoleum dla jego pośmiertnych szczątków oraz świętych relikwii pozostałych po patriarchach sōtō.