4 października 1919 roku został wyznaczony czasowo dowódcą 1 pułku Obrony Krajowej, który formował się w Pniewach. 1 stycznia 1920 roku dowodzony przez niego oddział został przemianowany na 2 pułk rezerwowy, a 26 stycznia 1920 roku na 159 pułk strzelców wielkopolskich. W lipcu 1920 roku z powodu poniesiony strat pułk został czasowo rozwiązany. 20 lipca 1920 roku został dowódcą I batalionu 66 Kaszubskiego pułku piechoty, który po zakończeniu działań wojennych stacjonował w Chojnicach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 424. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 74 pułk piechoty. Z dniem 28 lutego 1926 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas przewidziany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII.
W 1937 był wiceprezesem Stronnictwa Narodowego na powiat chojnickiKurjer Poznański, R.32, nr 274 (20 czerwca 1937) - wyd. wieczorne, s. 16..
W październiku 1939 został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu w Chojnicach.