Postkolonialne zależności i wynikłe z nich nierówności społeczne w żadnym innym filmie Yang nie zaznaczają się tak dobitnie.
Edward Yang zwieńczył swoją twórczość optymistycznym akcentem. I raz, i dwa (chiń.: 一一; pinyin: yī yī) stanowi więc nadzieję na przyszłość. Do takiej interpretacji skłania sam tytuł filmu, który sugeruje restart, rozpoczęcie czegoś od nowa jak ponownie odgrywająca utwór orkiestra. I raz i dwa przypomina bardziej wczesne filmy Hou Hsiao-hsiena, które skupiały się na obrazie rodziny oraz cyklu narodzin i śmierci. I raz i dwa oparty jest na klamrowej kompozycji narracyjnej, opowiada o akceptacji monotonii dotychczasowego życia, pozbyciu się złudnych ambicji i marzeń. Główną rolę ojca rodziny kreuje Wu Nien-Jen, znany scenarzysta i reżyser filmów z nurtu nowego kina tajwańskiego. Yang przedstawia trzypokoleniową rodzinę, skomplikowane relacje między rodzinami a dziećmi, które skontrastowane jest z głębokim porozumieniem między umierającą babcią a wnukami. Najmłodszy chłopiec Yang Yang patrzy na świat przez oko aparatu fotograficznego i to właśnie on staje się alter ego reżysera.
Styl autorski