niemożność jego określenia daje podstawy do zdiagnozowania pokrzywki idiopatycznej.

Leczenie U chorych z pokrzywką idiopatyczną niemożliwe jest leczenie przyczynowe i stosuje się terapię objawową. Lekami z wyboru są leki przeciwhistaminowe I i II generacji, które dobiera się indywidualnie. Leki przeciwhistaminowe I generacji oprócz receptorów histaminowych blokują także receptory muskarynowe, receptory serotoninowe, receptory dopaminergiczne oraz receptory adrenergiczne. Mogą powodować znaczne skutki uboczne oraz senność i zaburzenia koordynacji ruchowej. Stanowią też przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Leki przeciwhistaminowe II generacji – jak najnowszy: bilastyna – mają powinowactwo wyłącznie do receptorów H1, nie przechodzą przez barierę krew-mózg. Wykazują również działanie przeciwzapalne i przeciwświądowe. Jako lek przeciwhistaminowy II generacji bilastyna nie wchodzi też w interakcję z lekami hamującymi układ cytochromu P450, ani nie powoduje działań niepożądanych typowych dla leków I generacji (jak senność, wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów). Działa do 26 godzin, łagodzi uporczywy świąd i nasilenie zmian skórnych.