thumb|240px|Pomnik przed L’Institut National de Jeunes Sourds de Paris przy rue St-Jacques Charles-Michel de L’Épée (ur. 25 listopada 1712 w Wersalu, zm. 23 grudnia 1789 w Paryżu) – francuski prezbiter katolicki, nauczyciel (pedagogika specjalna), pionier edukacji osób niesłyszących i niedosłyszących, twórca pierwszej szkoły dla niesłyszących w Paryżu (współcześnie L’Institut National de Jeunes Sourds de Paris) i francuskiego języka migowego (, skrót LSF).
Życiorys Dzieciństwo i młodość Urodził się w roku 1712 w Wersalu. Był synem architekta Ludwika XIV (zob. pałac wersalski, modyfikacje Ludwika XIV). W wieku kilkunastu lat rozpoczął studia teologiczne, jednak nie otrzymał święceń, ponieważ odmówił podpisania deklaracji potępiającej jansenistyczny ruch pobożnościowy (oparty na naukach św. Augustyna) odrzucany przez papieża Klemensa XI. Postanowił studiować prawo i został przyjęty do palestry. Po śmierci swojego mecenasa zamieszkał w Paryżu (zob. Paryż w czasie panowania Ludwika XV i Ludwika XVI). Został wyświęcony dopiero w roku 1738, w wieku 26 lat, przez kolejnego biskupa.