Fale Faradaya, nazwane po Michaelu Faradayu, są nieliniowymi falami stojącymi, pojawiającymi się na płynie zamkniętym w wibrującym zbiorniku. Kiedy częstotliwość wibracji osiąga wartość krytyczną, płaska powierzchnia hydrostatyczna zaczyna być niestabilna. Jest to znane jako niestabilność Faradaya. Faraday pierwszy pisał je w dodatku do artykułu do Philosophical Transactions Royal Society w Londynie w 1831 Fale Faradaya omawiane są w dodatku do artykułu "On the forms and states assumed by fluids in contact with vibrating elastic surfaces". Cały artykuł równie jest dostępny, ale bez ilustracji: "Electronic Library"Inni, którzy badali fale Faradaya, to m.in. (1) ; (2) ; (3) .
Jeśli warstwa cieczy położona jest na szczycie pionowego tłoka, pojawia się wzór fal stojących, od oscylujący na połowie częstotliwości sterującej, ustalając pewne kryteria niestabilności. Wiąże się to z problemem parametrycznego rezonansu. Fale mogą przyjmować postać pasków, ciasno upakowanych sześciokątów, czy nawet kwadratów czy wzorów półokresowych. Fale Faradaya są powszechnie obserwowane jako łagodne paski na powierzchni wina w szklance, gdy się nią dzwoni jak dzwonkiem. Fale Faradaya opisują również „fontannowe” zjawisko misy dźwiękowej.