Po klęsce wojny obronnej przedostał się do Francji, gdzie przystąpił do dywizjonu bombowego w bazie Tuluza służąc w niej od marca do upadku Francji w czerwcu 1940. Następnie trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie od lutego do października 1941 służył jako nawigator w 7 Anti-Aircraft Co-operation Unit (AACU). W dalszym okresie odbył przeszkolenie na pilota i wykonywał loty operacyjne w jednostkach 65 i 288 DM RAF, po czym służył w Polskich Sił Powietrznych w Anglii w jednostkach dywizjonu 306 w Kirton-in-Lindsey od października 1942 do kwietnia 1943 i dywizjonu 318 (w stopniu porucznika, nr P-1366) od maja 1943 do końca wojny w maju 1945, w tym od lutego 1944 do maja 1945 był dowódcą eskadry dywizjonu.
Został uhonorowany wieloma odznaczeniami polskimi i alianckimi.
Po wojnie osiadł w Argentynie. Był wieloletnim prezesem Stowarzyszenia Lotników. Zamieszkiwał w Colle Cochabamba Rosano. Jego żoną została obywatelka Włoch
Zmarł w Buenos Aires. Jego prochy przeniesiono do Polski. Grób Stanisława Konia znajduje się na cmentarzu w Jurowcach.
Odznaczenia Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Lotniczy trzykrotnie
Przypisy
Bibliografia Profil na stronie Personelu Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii 1940-1947 Polish Squadrons Remembered