Jego konstrukcje z tego okresu dotyczyły między innymi wzmacniaczy, które były wykorzystywane między innymi w Polskim Sejmie, na transatlantykach MS „Piłsudski” i MS „Batory”. Bezpośrednio przed wojną opracował modulator anodowy do radiostacji dla Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Podczas II wojny światowej był kierownikiem Wydziału Fernmeldetechnische Stadtwerke utworzonych na miejsce Państwowych Zakładów Tele- i Radiotechniki, w którego warsztatach wykonywano sprzęt radiotechniczny dla AK. Wraz z zespołem profesora Janusza Groszkowskiego pracował nad rozszyfrowaniem systemu sterowania latających bomb V1 i rakiet V2 przechwyconych przez Armię Krajową (zobacz operacja Most III).

Bezpośrednio po wojnie, w 1945 obronił pracę doktorską. Również w tym czasie uruchamiał Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne, a następnie w latach 1949–1952 pracował w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym. Równolegle, od 1945 prowadził działalność dydaktyczną na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Dodatkowo w latach 1947-1950 pełnił funkcję kierownika Oddziału Telekomunikacji Wydziale Elektrycznym, z którego w 1951 powstał Wydział Łączności (obecna nazwa Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych).