Ernest Artur Habicht de Eberhard (ur. 2 stycznia 1874 w Niedomicach, zm. 25 marca 1957 w Krakowie) – polski prawnik, dyplomata.
Życiorys thumb|240px|Grób Ernesta Habichta na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Syn pochodzącego z niemieckiego Księstwa Anhalt Wilhelma (1833-1898, powstaniec styczniowy, zarządca dóbr ziemskich hrabstwa Tarnowskiego) i Wandy z domu Fihauser. Miał brata Kazimierza (1868-1943, generał Wojska Polskiego) i siostrę Władysławę (1867-1963, emancypantka i działaczka społeczna).
Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, w 1897 uzyskując stopień naukowy doktora praw. Pracował w Sądzie Krajowym w Krakowie, a po złożeniu egzaminu sędziowskiego, w sądzie powiatowym w Krakowie. Następnie pracował w sądownictwie w Wiedniu, w 1914 osiągnął stanowisko pierwszego prokuratora Austro-Węgier.
W czasie I wojny światowej wszedł do Naczelnego Komitetu Narodowego (NKN), pełnił funkcję członka Naczelnej Rady, następnie zastępcy sekretarza i sekretarza Prezydium. Od 1916 naczelnik Biura Prezydialnego NKN w Wiedniu. Korzystając ze swej pozycji w administracji państwowej Austro-Węgier przyczynił się do poprawy losu jeńców polskich z armii rosyjskiej w austro-węgierskich obozach jenieckich. Zabiegał również (bezskutecznie) o zwolnienie ich i włączenie do Legionów.