Ostatnie lata życia przeżyła we wsi Pokrow w rejonie sierpuchowskim obwodu moskiewskiego. Chorowała na astmę. Pozostawała pod opieką mniszek Pelagii i Marii, które znały ją jeszcze z monasteru Ikony Matki Bożej "Pocieszycielka". Miejscowi mieszkańcy otaczali je szczególnym szacunkiem. Zmarła w 1941.
Jako ihumenia monasteru Opieki Matki Bożej w Kijowie Zofia publikowała w prasie cerkiewnej religijne wiersze i teksty literackie prozą, podpisując je jako I. S..
W 1989 została zrehabilitowana.
Kult W 1981 schiihumenia Zofia została kanonizowana przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji jako jedna z Soboru Świętych Nowomęczenników i Wyznawców Rosyjskich. Kult mniszki w 2012 został usankcjonowany także przez Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego, który zaliczył ją do świętych czczonych lokalnie w eparchii kijowskiej. Ceremonia kanonizacji odbyła się pod przewodnictwem metropolity kijowskiego i całej Ukrainy Włodzimierza w monasterze Opieki Matki Bożej w KijowieВ лике местночтимых святых Киевской епархии прославлена схиигумения София