Thomas Gibson-Carmichael (ur. 18 marca 1859 w Edynburgu, zm. 16 stycznia 1926 w Londynie) – brytyjski arystokrata, polityk i administrator kolonialny. W latach 1895–1900 członek Izby Gmin, w latach 1908-1911 gubernator Wiktorii, następnie gubernator Madrasu (1911-1912) i Bengalu (1912-1917). Od 1912 par dziedziczny jako 1. baron Carmichael (lord Carmichael).
Życiorys Młodość i kariera polityczna Pochodził z wpływowej szkockiej rodziny, jego ojciec był duchownym prezbiteriańskim, posiadającym dziedziczny tytuł baroneta, który Thomas odziedziczył w 1891 roku, co dało mu prawo dopisywania przed nazwiskiem tytułu Sir. Pod wpływem ojca ukończył studia historyczne w St John’s College na Uniwersytecie Cambridge, choć bardziej fascynowały go nauki przyrodnicze. Jako młody polityk był sekretarzem osobistym dwóch ministrów ds. Szkocji: George'a Trevelyana i lorda Dalhousie. W 1892 po raz pierwszy kandydował do Izby Gmin, ale bez powodzenia. W 1895 został wybrany w okręgu wyborczym Midlothian, którego poprzednim reprezentantem był były premier William Ewart Gladstone, i został posłem z ramienia Partii Liberalnej. Zasiadał w parlamencie przez pięć lat. Równocześnie w latach 1894-1897 przewodniczył Szkockiej Radzie ds. Obłąkanych.