Rok później otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1950 – tytuł profesora zwyczajnego. Był twórcą radiologii akademickiej na Pomorzu Zachodnim, wychowawcą licznych radiologów. Był organizatorem i kierownikiem Katedry i Zakładu Radiologii PAM oraz dyrektorem Instytutu Radiologii. W latach 1948–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego, a w latach 1950–1953 – rektora Pomorskiej Akademii Medycznej w SzczecinieXXX lat Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie pod redakcją Eugeniusza Miętkiewskiego. PZWL Warszawa 1979.

Był członkiem Komitetu Nauk Medycznych PAN, Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Radiologicznego (założyciel i wieloletni kierownik oddziału szczecińskiego, wiceprezes Zarządu Głównego), International Roentgen Society, Gesellchaft für Medizinisch Radiologie der DDR (członek honorowy), redakcji czasopism fachowych, m.in. Rediologie Diagnostica (NRD).

Był pierwszym na świecie lekarzem, który w 1924 zastosował preparaty toru do diagnostyki radiologicznej. W 1957 utworzył w kierowanej przez siebie katedrze Ośrodek Izotopowy (drugi tego rodzaju ośrodek w Polsce), a w 1964 – Oddział Radioterapii.